Comments

Esan dezakedana, berriz, dudarik gabe, aurtengo kasuan arrakastatsuak izan direla jardunaldiak, Polemikarekin hasteagatik, gizonen partaidetzaren eztabaida larregizkoa izan dela iruditu zait, badira miloika gune, non elkarren artean bildu gaitezkeen feminismoari buruz aritzeko, zergaitik horrenbeste gatazka hiru eguntxo “bio-neska” artean elkartzeko aukerarekin?, zeren beldurra dago?. Polemika, aipamentxo hau baino konplexuagoa dela badakit, baina badakit baita, gizonek parte hartzeko bide irekia izango balute akabo jardunaldi feministekin, hala eta guztiz ere gizonen bat hortik ibili da eta bere partaidetzak ez du giro onik utzi, egian esan...horrekin oraindik ez dela momentua esan dezaket, tristuraz blai.

Lehenengo eguna azaltzeko ez daukat hitzik, zelako subidoia!! 3000 emakume feminista inguru batera ikusteak zoratu ninduen, politena elkarren arteko bereizitasunak, diskurtso ezberdinak, eztabaidatzeko gogoa, umore puntua (ezin hobea aurrera eramandako monologoa izugarri ona) eta bukatzeko hego amerikako emakume borrokalari ezinhobea den Ochi Curiel-ren kontzertua

Eztabaidak ezin hobeak eta gaiak eta partaidetza izugarri ugaritsua, migrazioaren inguruko eztabaida nahiz eta faltan bota, mahaian hitzegin zutenen hegoaldean jaiotako emakumeen hitzaldiak lekutik ez mugitzeko modukoak, Ana Murcia aipagarria, guztiek atzerritartasun legeari egin zioten aipamen, eta horrek ausartu gintuen SOS arrazakeriako batzorde feministakoei legearen kontrako borroka izendatzeko.

Beste mahai esanguratsua niretzako: krisialdiaren inguruan, Amaia Perez Orozko, “La eskalera karakola”ko kideak, “Ecologistas en acción”eko Yayo Herrero eta Cristina Carrasco ekonomialari feministak aurrera eramandakoa. Baita sexualitatearen inguruan egun berean aurrera eraman zena, Montse Pineda, Rosa Sanchis, baina batez ere Ana Tavora psikiatra-psikoterapeuta feministak liluratuta utzi gintuen parte hartu genuen guztiak, OSO ONA...

Ez naizenez larregi luzatu nahi, plazaratutako manifestazioa aipatzea ezinbestekoa da, agian hoberena, “y luego direis que somos cinco o seis” eta “la virgen del rocio es un bio-tio” edo “la virgen maría también entendía/ -también abortaría” leloekin gelditzen naiz, egun guztietan bizitako elkartasuna ere esanguratsua da, batez ere hasiera-hasieratik Aminetu Haidarrekin izandako elkartasuna.

“Biotio eta biomujer”kontzeptu berriekin etorrita “queer-mugimendu feministak” daukan indarra aipatzeko modukoa izan da ,zaratatsua gaia inondik inora. Ondoriorik politena bestalde, asko baino gehiago garela da, nahiz eta queer, ezberdinatasunezkoak, berdintasunezkoak, marimatxoak, edo superwomanak izan, ASKO ETA EZBERDINAK garela argi utzi dit Granadako esperientziak, eta asko daukagula egiteke baita. Indarrez beteta etorri naiz, bakarrik ez nagoela jakinda eta nahiz eta gauza asko ulertzeko (ez konpartitzeko, ulertzeko baizik) agian denbora beharko dudan -Donna Harawayren obra adibidez- bide zuzenean eta indartsu nagoela badakit, ez dela gutxi.

GORA BORROKA FEMINISTA!!

*Oparirik politena Paula eta Rociorekin bertan elkartzea, ¡os kiero locas!

Comments

Comments

Atzo 2009ko azaroaren 25a, "Indarkeria Matxistaren Aurkako Nazioarteko Eguna" izan zen eta emakumeen kontrako indarkeria salatzeko manifestazioa izan genuen Bilbon. Emakumeok kalean etengabe jasaten dogun indarkeria sexista salatzeko aukera paregabea, indarkeria matxista ez delako etxeetan besterik ez den ematen fenomenoa, kaleetan ere jasaten dogu askok, argi dagoela ematen du baina egia esan ulertzeko nekeza den kontzeptua da.

Egia da udal eta administrazioek egun honen garrantzia behingoz ikustarazten dutela, baita gero eta jende gehiago garela kalera irteten garenok, HALA ETA GUZTIZ ERE, GIZARTEAREN GEHIENGOAK EZ DU EMAKUMEOK JASATEN DOGUN ARAZOA GARRANTZITSUTZAT JOTZEN. Beraien bikoteak hilak izan diren emakumeen arazoa dela pentsatzen dela iruditzen zait, eta horrek amorratzen nau...ia pixkanaka ulertzen goazen zer den indarkeria matxista eta zerk eramaten dituen zenbait gizonei neskak euren propietate gisa ikustera, euren bikote izanda baita ez izanda ere emakumeengana batzuek dituzten jarrera zikinak salatu behar dira.

MAITE ASENSIOK Berria-rentzat egindako laburpena luzatzen dizuet, baita indarkeria matxistaren inguruan egindako elkarrizketa ere.

Indarkeria sexista gaitzetsi eta emakumeen «indarra eta autonomia» aldarrikatu zuten atzo milaka emakumek eta gizonek Euskal Herriko hainbat txokotan. Genero Indarkeriaren Aurkako Nazioarteko Egunaren harira, mobilizazioak egin zituzten feministek, sindikatuek eta erakunde publikoek. Tratu txarrak jasaten dituzten emakumeekiko elkartasuna adierazi zuten, eta balio sexistarik gabeko hezkuntzaren alde mintzatu ziren.

Goizean sindikatuek egin zituzten elkarretaratzeak Hego Euskal Herriko hiriburuetan. Astean zehar egin bezala, lan esparruko sexu jazarpena prebenitu eta desagerrarazteko proposamena berretsi zuten ELA, LAB, ESK, EILAS, EHNE eta Hiru sindikatuek, Sindikalgintzatik indarkeria sexistarik ez! lelopean. Gogora ekarri zuten, halaber, sexuaren araberako lan banaketaren ondoriozkoa dela emakumeen diskriminazioa, eta lan arloan ere, indarkeria sexistak «prekarietate egoeran dauden andreei gordintasun handiagoz» eragiten diela.

Bortizkeria desagerrarazteko eta andreen eta gizonen arteko berdintasuna ezartzeko gizarte eredu berri baten beharra aldarrikatu zuten sindikatu abertzaleek. Hainbat beharrizan nabarmendu dituzte, besteak beste, lantokietan berdintasun planak bermatzea, oraindik emakumeen ardurapean dauden zaintza eta etxeko lanen ekarpena aitortzea, lan mundua eta bizitza pertsonala uztartzeko enpresen antolaketa moldeak aldatzea edota negoziazio kolektiboetan berdintasuna lortzeko neurriak txertatzea.

Erakunde publikoek ere bilkurak egin zituzten goizez. Gasteizen, esaterako, Arabako foru diputatuak, batzarkideak, legebiltzarkideak eta udal zinegotziak elkartu ziren, eta bost minutuko isilunea egin zuten Aldundiaren aurrean. Iruñean ere biktimen aldeko kandelak piztu zituzten. Nafarroako Berdintasun Institutuko zuzendari Sara Ibarrolak nabarmendu zuen «emakumeen askatasunerako eskubidea aldarrikatzeko» eguna zela atzokoa.

Manifestazio jendetsuak

Arratsaldean manifestazioak egin ziren hiriburuetan eta hainbat herritan, koordinadora feministak deituta, Erasoen aurrean, autodefentsa feminista; Maitasunak ez du hiltzen, matxismoak bai edo Erasorik ez erantzunik gabe leloen pean. Urtetik urtera jendetsuagoa da andreen kontrako indarkeriarekiko gaitzespen adierazpena; izan ere, Bilgune Feministak emandako datuen arabera, 7.000 lagunetik gora parte hartu zuten mobilizazioetan. Martxak amaitzean irakurritako manifestuan, autodefentsarako deia egin zieten emakumeei: «Emakumeok ez dugu salbazioaren zain egon nahi, ezin dugu gure segurtasuna eta bizitza beste batzuen esku utzi».

Hori dela eta, mezu «baikorra eta ausarta» plazaratu nahi izan zuten atzo: «Emakumeok indartsuak eta autonomoak gara; gure gorputzak gureak dira; aktiboak gara, aurrea hartzen dugu; ez dugu onartuko gu zapaltzea eta makurtzea, eta beldurrengatik ez dugu atzera egingo». Hartara, beharrezkotzat jo zuten «emakumeok antolatzea, gure artean babestea, eztabaidatzea eta espazio komunak eraikitzea».

Ildo horretan, mugimendu feministak zoriondu egin zituen indarkeria sexistari aurre egin dieten emakume guztiak. Erakunde publikoetatik eskainitako baliabideak, aldiz, indarkeria sexistari «modu indibidualean erantzuten» dietela deitoratu zuten, arazoa era integralean jorratu ordez. Izan ere, egun indarrean dagoen gizarte eredu «hetero-patriarkala» auzitan jarri eta «berdintasun faltsua desitxuratzea» da, mugimenduaren ustez, giltzarria: «Indarkeria mota honen izaera estrukturala aitortzea ezinbestekoa da lana ongi egitekotan».

Iruñeko manifestazioan iazko sanferminetan hildako Nagore Laffage gaztea gogoratu zuten. Dozenaka lagun heldu ziren inguruko herrietatik, eta auzoetatik hirigunerako bidea egin zuten, eskuetan kandelak hartuta. Laffage auziko epaiarengatik «haserre» agertu ziren, Jose Diego Yllanesi erailketa beharrean homizidioa egoztea «bidegabekeria» delakoan. Ildo horretan, eraso mota guztiak gaitzesteko beharraz mintzatu ziren feministak: «Emakume batek ezetz esaten duenean, ezetz da; hori haustea eraso sexista bat da».

Ipar Euskal Herrian, bortizkeria sexistaren aurkako kolektiboak deiturik, ehun pertsona inguru elkarretaratu ziren Baionako Herriko Etxearen aitzinean, besteak beste. Elkarretaratzean dei egin zieten gizarteari oro har eta norbanako bakoitzari, egunerokotasunean bortizkeria sexistaren agerpenak argira ekarri eta errealitate hori salatzeko. Gutuna helarazi zioten Jean Grenet Baionako auzapez eta Frantziako diputatuei bortizkeria sexisten aurkako lege markoa eskatuz.

Comments

...hitzik gabe gelditu naiz irudi hau ikusterakoan, zenbat lan daukagun egiteko, eneeeeee.....!!!

GORA EMAKUMEON BORROKA 25ean DENOK KALERA

Comments

Comments

...Espainiar Estatuak pasaden urtean onartutako Salerosketaren Kontrako Planak onartzen du biktimek ez dutela bere egoera salatzen paperik gabe egoteagatik kanporatuak izateko duten beldurra dela eta. Plan horrek, hala ere, biktima bat babesteko, poliziarekin kolaboratu dezala exijitzen du. Baldintza hori onartezina iruditzen zaigu eta berriz ere emakumeen segurtasuna eta eskubideen gainetik mafien kontra egitea lehenesten dute.

Hona hemen paradoxa: Atzerritartasun Legea prostituzioaren fenomenoa larritzen duen arazo bat dela onartu beharrean, Bartzelonako alkatea bezalako politikariek prostituzioan aritzen diren etorkinen kontra biziki aplikatzea eskatzen dute. Hau da, poliziak ezin dituenez atxilotu beren jardueragatik, ez baita ilegala, kanporatze agindu bat irekitzen die egoera irregularrean egoteagatik. Emakumeak zapaltzen dituen prostituzioaren aurka egin nahi dutela dioten politikari berdinek zigor bikoitza proposatzen dute prostitutentzat: kanporatuak izatea gure gizartean ikustezin, eskubide gabe eta osasun fisiko eta emozionalari lotutako arazoak pairatzeko arriskuan bizi eta gero. Bestalde, edonor aurkezten da emakume hauek “salbatzeko” prest. Baina eurak eskatzen dutena ez da bizirauteko aukeratu duten estrategiatik salbatuak izatea, baizik eta ahotsa eta eskubideak dituzten hiritar gisa aintzat hartuak izatea.

Azkenik, mezu ugari daude prostitutei errua bota eta estigmatizatzen dituztenak, edo biktimizatzen dituztenak, errudunak esplotazio sareak direla argudiatuz. Baina ezer gutxi hitz egiten da prostituzioaren bizirautea ahalbidetzen duen beste kolektiboari buruz: puteroak. Ez legoke eskaintzarik eskaerarik gabe, baina eskaera horren bizirauteak eta jendartearen artean gero eta onartuagoa egoteak ez du ia hausnarketarik pizten.

Zer dago Mendebaleko gizon gazte baten buruan lotsa gabe kalearen erdian eskubiderik gabe bizi den eta hirugarren kategoriako hiritartzat hartzen den emakume batekin larrua jotzen diharduen bitartean? Prostituzioak emakumeak zapaltzen baditu, zergatik ez da ezer esaten zapaltzaileei buruz, hau da, negozioa elikatzen duten gizonei buruz? Genero ikuspegia daukaten sentikortze programa gehiago garatu behar dira, astialdian puten bila joatearen ideia arinaren aurrean sexu zerbitzuak ordaintzean gizonek betetzen duten papera ulertarazteko.

Ikuspegi antiarrazista eta feminista batzea ezinbestekoa da, hortaz, prostituzioa azaltzen dituen arrazoiak ulertzeko eta, hala, bidezko politika eraginkorrak garatzeko.

Prostituzioa, hipokresia eta Atzerritartasun Legea

Pasaden astean komunikabide ezagun batek Bartzelonako erdigunean sexu esplizitua erakusten zuten argazki gordin eta iraingarriak argitaratu zituen eta horrek erakundeek prostituzioaren aurrean izan behar duten jarreraren inguruko eztabaida berpiztu du. Beharrezko eztabaida da, baina tamalez orden publikoko arazo soila gisa tratatzen ari dena. Iritzi publikoa arduratzen duena, antza, ez da prostituzioan aritzen diren emakumeek (gehienak paperik gabeko etorkinak) pairatzen duten bazterkeria eta diskriminazio anitza, ikusezintasuna eta eskubide gabezia, baizik eta zenbait auzok eszena marjinalak bizitzea.

Euskadi ez dago eztabaida horretatik kanpo. Bilboko Udalak adibidez, hilabeteak daramatza Bartzelonako ordenantzaren antzeko zerbait prestatzen. Helburua, berriro ere, ez litzateke gure hirian zerbitzu sexualak eskeintzen dituzten paperik gabeko emakume nigeriarrak babestea, baizik eta haiek izkutatzea eta sakabanatzea (eskuhartze soziosanitarioa zailtzen duena), hiriko itxura “zikindu”ez dezaten.

Bartzelonako argazkiek beste eztabaida errepikagarri bat ireki dute: azkeneko irtenbidea prostituzioa abolitzetik edo erregulatzetik pasatzen den, alegia. Prostituzioa kaleetatik ateratzeko presioa egiten dutenek, erregulatzearen aukera galdatzen dute. Gure iritziz ordez, abolizioa vs. erregulazioaren eztabaida errealitateak gainditu du. Ezin da erregulazioaz hitz egin, prostituten %90-a etorkinak direnean, eta kalean aritzen direnen gehiegoa egoera irregularrean daudenean, hau da, paperik gabe.

Egun, edozein pertsona atzerritarrak erregularizaziorako duen bide bakarra “arraigo soziala”rena da, Estatu espainolean 3 urte daramazkiela eta lan eskaintza bat duela frogatzea eskatzen duena. Corbacho ministroak jatorriko herrian kontratatzearen bidea desagertarazi du, eta ez dugu uste prostituzioa estalpen zailtasunak aurkezten dituen eta atzerritar eskulana eskatzen duen lanpostu izendatuko denik. Hau da, prostituta bat bere egoera erregulatzeko hiru urte igaro behar ditu paperik gabe eta klub batean lan egiteko eskaera bat aurkeztu. Ezin du bere kontuz lan egin, autonoma bezala? Etorkin bat lan autonomoaren estatutuan sartzeko bete behar dituen baldintzak begiratzen baditugu guztiz eginezina dela ulertuko dugu.

Ondorioz, nahiz eta jarduera legezkoa bilakatu, sektorea ekonomia murgilduan errotuta jarraituko luke: kluben jabeak egoera irregularrean dauden langileen (eskubide gabekoak eta euren kontuz lan egiteko aukera gabekoak) lanarekin aberasten jarraituko lukete. Esperanza Aguirre, Madrilgo presidentearen ustez, prostituzioaren erregulazioaren alde ez egitea hipokrita da. Gure aburuz, hori ez da hipokresia, baizik eta, etorkinak diskriminatzen dituen legedia dela eta, prostituzioaren erregulazioak ez lukela prostituta gehienen egoera hobetuko izkutatzea.

Ondorioa argia da: emakume horiek biktimak badira, generoen arteko desberdintasunez gain, Atzerritartasun Legearen biktimak dira. Lege hori dela eta, lan prekario eta alienatzaileenak baino ezin dituzte hautatu, prostituzioa eta etxeko lanak besteak beste. Mafiei buruz asko hitz egiten da, arazoaren iturria balira bezala, baina mafiek egiten dutena europar mugen blindajearen ondorioak aprobetxatzea baino ez da. Blindaje horrek emakumeek proiektu migragarri autonomo bat garatzea oztopatzen du eta, hortaz, trafiko sexualaren sareen hitzak sinesten dituzte.

Hori gutxi balitz, Espainiar Estatuak pasaden urtean onartutako Salerosketaren Kontrako Planak onartzen du biktimek ez dutela bere egoera salatzen paperik gabe egoteagatik kanporatuak izateko duten beldurra dela eta. Plan horrek, hala ere, biktima bat babesteko, poliziarekin kolaboratu dezala exijitzen du. Baldintza hori onartezina iruditzen zaigu eta berriz ere emakumeen segurtasuna eta eskubideen gainetik mafien kontra egitea lehenesten dute.

Hona hemen paradoxa: Atzerritartasun Legea prostituzioaren fenomenoa larritzen duen arazo bat dela onartu beharrean, Bartzelonako alkatea bezalako politikariek prostituzioan aritzen diren etorkinen kontra biziki aplikatzea eskatzen dute. Hau da, poliziak ezin dituenez atxilotu beren jardueragatik, ez baita ilegala, kanporatze agindu bat irekitzen die egoera irregularrean egoteagatik. Emakumeak zapaltzen dituen prostituzioaren aurka egin nahi dutela dioten politikari berdinek zigor bikoitza proposatzen dute prostitutentzat: kanporatuak izatea gure gizartean ikustezin, eskubide gabe eta osasun fisiko eta emozionalari lotutako arazoak pairatzeko arriskuan bizi eta gero. Bestalde, edonor aurkezten da emakume hauek “salbatzeko” prest. Baina eurak eskatzen dutena ez da bizirauteko aukeratu duten estrategiatik salbatuak izatea, baizik eta ahotsa eta eskubideak dituzten hiritar gisa aintzat hartuak izatea.

Azkenik, mezu ugari daude prostitutei errua bota eta estigmatizatzen dituztenak, edo biktimizatzen dituztenak, errudunak esplotazio sareak direla argudiatuz. Baina ezer gutxi hitz egiten da prostituzioaren bizirautea ahalbidetzen duen beste kolektiboari buruz: puteroak. Ez legoke eskaintzarik eskaerarik gabe, baina eskaera horren bizirauteak eta jendartearen artean gero eta onartuagoa egoteak ez du ia hausnarketarik pizten.

Zer dago Mendebaleko gizon gazte baten buruan lotsa gabe kalearen erdian eskubiderik gabe bizi den eta hirugarren kategoriako hiritartzat hartzen den emakume batekin larrua jotzen diharduen bitartean? Prostituzioak emakumeak zapaltzen baditu, zergatik ez da ezer esaten zapaltzaileei buruz, hau da, negozioa elikatzen duten gizonei buruz? Genero ikuspegia daukaten sentikortze programa gehiago garatu behar dira, astialdian puten bila joatearen ideia arinaren aurrean sexu zerbitzuak ordaintzean gizonek betetzen duten papera ulertarazteko.

Ikuspegi antiarrazista eta feminista batzea ezinbestekoa da, hortaz, prostituzioa azaltzen dituen arrazoiak ulertzeko eta, hala, bidezko politika eraginkorrak garatzeko.

June Fernández, Bizkaiko SOS Arrazakeriako kidea, Bilbao.

Egilea: June Fernández Casete

Elkartea: SOS Racismo-Bizkaia

Comments

Bertan ikusiko garelakoan, ondo izan!

Comments

Hemen utzi nahi dizkizuet nire oporretan disfrutatu ditudan pare bat emakume zoragarrien erreferentzia, on egin!

Mariza (Mozanbike-Portugal)

Sara Tavares (CaboVerde-Portugal)

Comments

Mi vida, mi libertad, de Ayaan Hirsi Ali

por Charo González Prada

“Tú, Hirsi Ali, caerás”. La amenaza apareció clavada con un cuchillo de carnicero en el pecho de Theo van Gogh una mañana de noviembre de 2004. El asesino utilizó el otro –llevaba dos– para degollarle después de haberle disparado varias veces.

Van Gogh habia filmado un cortometraje –Submission– que denunciaba la situación de las mujeres musulmanas. El guión era de Ayaan Hirsi Ali, una diputada holandesa nacida en Somalia que había hecho pública su apostasía del islam. Después de aquello, Hirsi Ali tuvo que acostumbrarse a vivir permanentemente con protección policial. Escribió un primer libro –Yo acuso (2006)–, una recopilación de ensayos que reivindicaban los valores de Occidente y pedían una crítica ilustrada para el islam. Eso fue antes de que se desatara el escándalo en torno a su ciudadanía que haría caer al gobierno, antes de que renunciara a su escaño y antes de que se marchara a Estados Unidos. Ahora ha publicado su autobiografía –Mi vida, mi libertad–, un libro fascinante que permite –privilegio nada usual– asistir a la construcción cabal de un pensamiento crítico.

En Somalia, la joven Ayaan, educada en los principios del islam, había llegado a frecuentar a los Hermanos Musulmanes. Eran los tiempos en que formaba parte de “la fuerza de choque de Dios” contra una maligna cruzada mundial orquestada por los judíos y el Occidente ateo. Aprendió entonces que Alá le pedía sumisión total: “Nunca levantes tus ojos, ni siquiera en tu mente”. Ocurre, sin embargo, que Hirsi Ali es una de esas personas con una obstinada preferencia constitucional por lo verdadero: su fe estuvo siempre entretejida con la noble sustancia de la duda.

Un día la casualidad le llevó a Holanda, tratando de esquivar el matrimonio concertado por su padre. Holanda era el país de la tolerancia, y era además un país donde los autobuses y los relojes funcionaban a la perfección a pesar de las piernas desnudas y de los brazos al aire de las chicas. Quería una vida propia, y descubrió que el Estado de derecho se la podía ofrecer. Tuvo que asumir el precio, claro está: la soledad, la renuncia a la familia. Dejaría de ser Ayaan Hirsi Magan, del gran clan de los Darod, una Harti, una Osman Mahamud del linaje de la Espalda más alta. En adelante, sería simplemente Ayaan Hirsi Ali, ciudadana holandesa.

Estudió Ciencias Políticas, leyó a los pensadores occidentales y empezó a vislumbrar el camino: “Había que atenerse a los hechos; los hechos son una hermosa idea. Se hablaba de método y razón. No había espacio para las emociones y las actitudes irracionales.” Los hechos. Por entonces, la ciudadana Hirsi Ali no sospechaba que aferrarse a los hechos le iba a llevar a enfrentarse con algo más que el islam. La tendencia a no creer en la existencia de una verdad objetiva le parecía ya a Orwell uno de los grandes males de su época. Pero no es probable, ya digo, que para entonces Hirsi Ali estuviera al corriente de las ligerezas del relativismo.

Durante mucho tiempo se limitó a absorber los hechos y a ponerlo todo en tela de juicio. El atentado contra las Torres Gemelas la encontró así, con la mente en construcción. Las reacciones complacientes de “analistas estúpidos hasta la exageración” que culpaban veladamente a Occidente la sacudieron como a una estera. Para cuando todo aquello acabó, las ideas y los hechos habían empezado a encajar. Había estado buscando certezas, y ya tenía algunas. Entre ellas, que lo ocurrido “no tenía nada que ver con la frustración. Tenía que ver con la fe.”

Dos años después llegaba al Parlamento holandés con la causa de las mujeres musulmanas bajo el brazo. Era una causa noble y el mundo entero la aplaudió. Pero Hirsi Ali había aprendido bien las lecciones de los pensadores de la ilustración, de Russell, de Popper, y debajo del brazo traía también el escándalo: se oponía a la política de integración basada en los valores del multiculturalismo. Entendía que perpetuaba una cultura oscurantista en nombre de la compasión.

La izquierda bienpensante ha digerido mal algunos momentos de la historia europea –el descubrimiento de América, el colonialismo, el holocausto judío–, así que ha dado en culpar a Occidente y en convertir en víctima al islam. Eso explica que regurgite manifestaciones de comprensión de la violencia y que haya encontrado un digestivo en el discurso multicultural: la norma tácita es la igualdad de valor moral en todos los frentes –lo contrario supondría establecer jerarquías, y Dios nos libre de las jerarquías. Se consagra la diferencia sin más como incomparablemente valiosa, y se olvida que muchas diferencias tienen su origen en prejuicios ancestrales. A cambio, se ensalza la tolerancia y se proclama que todas las opiniones son respetables, sin advertir que en la renuncia a juzgar se enmascara la indiferencia y la cobardía.Hirsi Ali supo ver que hay en el fondo de esta actitud complaciente una entraña conservadora, y que la compasión misma es una suerte de racismo.

Así las cosas, esa izquierda bienpensante sólo tenía dos opciones ante el caso Hirsi Ali: o declararla una excepción o desacreditarla. Ha intentado las dos cosas. Hace mucho que la izquierda vive instalada en el autoengaño, y es sabido que es una ley elemental del autoengaño considerar como una excepción lo que contradice nuestras expectativas. Una vez reconocido que la lucha por los derechos de la mujer musulmana es la lucha de todos –faltaría más–, vino el consabido pero: no ha tenido en cuenta que la realidad del islam es multiforme y se limita a repetir estereotipos que sólo se justifican por su vivencia personal, por supuesto muy respetable. El problema es que Hirsi Ali maneja hechos: el resultado de las políticas de integración multiculturalistas es que los inmigrantes viven aparte, estudian aparte, se relacionan aparte, que son muchos los violentos y muchos los que viven de la asistencia social. No importa. Para los defensores del relativismo, la verdad de los hechos resulta difícil de soportar, de manera que se esfuerzan por negarlos con el noble propósito de no alimentar el racismo. ¿Mienten, pues? No exactamente. Más que de mentiras –ni siquiera se puede contar con una vileza consistente–, se trata de pura palabrería. Bullshit, vamos.

Quienes pretenden desacreditar a Hirsi Ali la acusan de atacar directamente al profeta. Lo cierto es que el día que se miró al espejo y fue capaz de decirse “No creo en Dios”, Hirsi Ali dio la última vuelta de tuerca a su reinvención: más allá de las dudas sobre la verdadera enseñanza de Alá, había afrontado –para decirlo con Saramago– “el factor dios”. Su crítica a Mahoma resultó para muchos ofensiva, blasfema, irresponsable cuando menos. Y hay un paso muy pequeño de estas acusaciones a las de islamofobia y racismo. El fascismo va de soi, se desprende por sí mismo como una fruta madura: que se lo digan a los cadáveres de Theo van Gogh y de Pim Fortuyn.

Islamofobia. El filósofo francés Pascal Bruckner ha señalado con agudeza lo confuso del término: mezcla hábilmente los conceptos de raza y religión, de manera que permite abortar cualquier debate de ideas al confundirlo con el combate antirracista. El mismo Bruckner ha salido al paso del más reciente intento de descrédito: el escritor holandés Ian Buruma y el periodista británico Timothy Garton Ash han calificado a Hirsi Ali de “fundamentalista de la Ilustración”. Con todos sus respetos, naturalmente. Bruckner ha desenmascarado la burda maniobra de acusar a quienes se rebelan contra la barbarie de ser unos bárbaros ellos mismos. Es la táctica de la equivalencia: el adjetivo –fundamentalista– coloca al fanatismo islámico en pie de igualdad con la lucha por los principios racionales. Nada nuevo. Otra vez la equidistancia, otra vez esa renuncia al juicio moral que Hannah Arendt señalaba en el origen de la banalidad del mal.

Bruckner no es el único que habla de una forma sutil de desdén, del desprecio que abriga esta tolerancia al asumir que ciertas comunidades son incapaces de modernizarse. Unos meses antes de que la ex diputada se refiriera a ello en su libro –“No nos nieguen el derecho a tener también nuestro Voltaire”–, el filósofo esloveno Slavoj Zizek escribía: “¿Qué ocurriría si sometiéramos al islamismo, junto con todas las demás religiones, a un análisis crítico, respetuoso pero, por esta misma razón, no menos implacable? Éste, y sólo éste, es el medio de mostrar un respeto auténtico por los musulmanes: tratarlos seriamente como adultos responsables de sus creencias”. Antes de eso, sin embargo, será preciso llegar a la sala de máquinas de la conciencia culpable de Occidente y recuperar el rumbo hacia una ética ilustrada por la que Hirsi Ali preferiría no tener que morir.

Para nosotros, los descreídos de Rousseau, que nos lamentamos de vez en cuando con Nietzsche y como él nos conformamos con una mirada, “una sola mirada a un hombre que justifique a el hombre”, Hirsi Ali es, con su prodigioso proceso de autoconstrucción, ese caso afortunado en razón del cual nos parece lícito conservar la fe en el género humano. ~

Comments

Orain arte, emakumeak guztiz protagonistak izango diren zinemaldirik enuen ezagutzen. Eta gainera gai konkretu bati buruz hausnartzeko, Ekialde Ertaineko gatazkari buruz alegia.

Ez da lehenengo aldia (Saharako kasuarekin berdina gertatu zitzaidan), nere buruak ez duela ondo ulertzen horrelako gatazka armatua, batez ere, antimilitarismoa kontutan edukita eta ikuspegi feminista batetik. Sentsazio arraroa gelditzen zait konfliktu armatuak defendatzen aipatzen edo goraipatzen direnean, ez baititut armak eta gatazka armatuak batere gustuko. Baina Saharako gatazka baita Palestinakoa ezagututa, orduan ixiltzeko esaten diot nere buruari, eta gero ta sakonago ikusita gauza, ulertzera eramaten nau buruak. "Burua" esaten dut, bihotza sartzen baldin badut ez dagoelako ulertzeko beharrik, sentimentua aitzaki izanda, dena balio duela ematen du.  Edozein gauza, eta batez ere bizitza, pasionala denean edo,"pasionala" egiten dugunean (hobeto esanda), akabo!

Gaurko Buthina Canaanek zuzendutako eta sortutako "Women in Struggle" dokumentalean emakumeak ziren protagonista aktiboak, euren bizitza okupazioaren kontra egiteari dedikatu eta konfliktoan parte hartu duten emakumeak ziren. Emakumearen irudi aktibo hori asko gustatu zait, eta bestalde agian gehien gustatu zaidana, erligioaren agertze eza. Erligiorik etzegoela euren bizitzan presente, ez da dokumental guztian agertzen.

Gaur hasita, oso oso interesgarria egon dela, maiatzaren 18, 19, 20 eta 22ean “EMAKUMEAK, EKIALDE ERTAINA ETA ERRESIZTENTZIA ZIBILA” FOROA egingo da, non mahai tematikoak egongo diren; eta Palestinako, 48aren aurreko Palestinako, Libanoko eta Irakeko emakumeen errealitateak erakutsiko diren.

Dokumentalak egin dituzten emakumeekin kontaktatuko dugu, eta baita ere eguneroko bizitzan askapen sozialerako borrokaren bidez errealitate honen inguruko ezagutza zabala duten beste emakume batzuekin; erregioko herrialdeetan emakumeak buru eta protagonista gisa dituzten borroken bidez, hain zuzen ere.

Bilboko Euskalduna Jauregian izango da, A2 Aretoan, 19etan, aipatutako egunetan: maiatzaren 18, 19, 20 eta 22.

Gure webgunean ikus dezakezue: www.biladipalestina.org  

Comments

Comments

10:00etan – 13:30tan LEKUA: Kafe Antzokia Done Bikendi Kalea 2, Bilbo

17:00etan – 20:30etan LEKUA: Hika Ateneo Muelle de Ibeni 1, Bilbo (Atxuri)

Datorren Apirilak 17an, Via Campesina-gatik izan zen deitua 1996an “Nekazal Borrokaren Eguna” bezala. Gertakizun hau, Braziliar poliziaren eskuetan “Lurrik gabeko mugimendua”- ko 19 nekazari hilen oroimenean atera zen. Hamahiru urte geroago, Nekazarien eskubideen aldeko borroka Via Campesina-ren prioritatea da, eta baita geurea ere.

Nekazal emakumearen papera ondo finkatuz, hauen historio eta borroketan bizitzagatik, lurragatik, lurraldeengatik, elikagai subiranotasunagatik, bidezko ekintzengatik eta duintasunagatik, Herriarte eta EHNE-k LA VIA CAMPESINA eta EMAKUMEEN MARTXA MUNDIALEKO emakumeen taldeekin eta baita Euskal Herriko zenbait elkarterekin (Bizilur eta Gernikatik Mundura) jaurdunaldi batzuk prestatu ditugu Bilbon egun honekin bat eginez, “Emakumeek Mundua Elikatzen dute” izenburua daramatenak. Jaurdunaldi hauen helburu printzipala emakumeek ELIKAGAI SUBIRANOTASUNEAN jokatzen duten paperari buruz erreflexio eta kalaka espazioak irekitzea da, hala nola, zein den beraien egoera eta zeintzuk beraien ekarpena nekazal ekonomian eta elikapen mundialean. Bide batez, elikagai produkzio kapitalista eta neoliberal ereduak nekazal munduan duten eragina aztertuko dugu, batez ere emakumeen bizitzan, herri aberaztu zein txiroturikoetan. Planteamendu hauetatik ere erreflexio bat egin nahi dugu gure kontsumo ereduaz, non oinarritzen eta elikatzen diren desberdintasun hauek.

Gainera, dokumentalak, produkto lokalen dastaketa (EHNE-ren eskutik) eta Kontzertuak izango ditugu (hauek jaurdunaldiei amaiera jartzeko, Hika- Ateneon).

Comments

oso larrituta 'ta haserre nago azken bolada honetan, larriena, azken bolada urte batzuk direla, eta, gero eta haserretuago nagoela, ahalik eta gehien ezagutu, gero eta amorro gehiagorekin.

horregatik, LAS LINCES bezalako ekintzak ezagutzen ditugunean, pila bat eskertzen da. Mila esker ekimenagatik, eskerrak mugimendu feminista daukagula!

Parte hartu 'ta Zabaldu!

...eta ez nahastu koloreak, kanpaina bultzatzearren dela! 

Comments

EGUN BIZI-BIZIA GAURKO ETA AURTENGO MARTXOAREN 8a.

honako gogoetak irakurrita, hitz barik gelditu naiz eta juneren baimenarekin, bere hausnarketak konpartitu nahi izan ditut hemen ere, hitz bakoitza berretsi egiten dudalako nik bebai:

 "...Somos todas esas locas, histéricas, feas, bolleras, frígidas, radicales, camioneras, malfolladas, barbudas, marimachos, brujas y demás etiquetas con las que intentan acallarnos, las protagonistas de la mayor revolución de la historia de la humanidad."

GORA EMAKUMEON BORROKA!!!!!

1- Sí, sigue siendo necesario celebrar un día así porque (parece mentira que haya que seguir recordándolo) las mujeres seguimos discriminadas por el hecho de serlo en cada uno de los ámbitos de la vida. Una de las cosas que más necesitamos para superar esta situación es visibilidad. Y visibilidad es lo que reporta contar con un día internacional.

2- Es el Día de las Mujeres y no el Día de la Mujer. Porque no somos un ente homogéneo y extraño (que es a lo que suena eso de La Mujer), sino personas diversas que conformamos más de la mitad de la población.

3- No es el día de la igualdad sino el de las mujeres. Es nuestro día. Si queremos celebrar el día de la igualdad, fijemos otra fecha. Lo digo porque me ha enfadado considerablemente ver que algunos ayuntamientos han programado charlas sobre masculinidad y hombres por la igualdad en torno al 8 de marzo. Me fastidia como mujer y feminista, pero también como defensora del movimiento de hombres por la igualdad. Querer incluir a los hombres en el 8 de marzo es uno de los disparates que alimentan los comprensibles recelos que sienten muchas feministas por un movimiento que está acaparando titulares e iniciativas institucionales antes incluso de estar consolidado. Creo que la prueba de algodón que demuestra que un hombre es igualitario es su capacidad de callarse un poquito, de decidir en un momento dado no sostener la pancarta ni salir en la tele. Dicho queda.

El 8 de marzo toca decir al mundo que no tenemos porqué conformarnos. Contestar a quienes dicen eso de "¿Pero qué más quieren estas?" que no pararemos hasta lograr una igualdad de derechos y oportunidades efectiva. Y reconocer al movimiento feminista. Ahora que hasta Zapatero se declara feminista y hasta los partidos de derecha (menos UPyD) incluyen en sus programas electorales sendas propuestas contra las discriminaciones machistas, parece que los avances han caído del cielo. Es al movimiento feminista (y a las mujeres y hombres que han hecho feminismo cada día, cuestionando los roles sexistas en su día a día) a quien tenemos que agradecer que las mujeres hoy estemos presentes en espacios como el mercado laboral y la política.

Comments

Comments

La Asociación Sociocultural y de Cooperación al Desarrollo por Colombia e Iberoamérica (Aculco) presentará el 12 de enero, a las 19,00 horas, en el Antiguo Edificio de la Bolsa, en la calle Pelota, nº 5, el documental “MUJERES, HISTORIAS Y ESPERANZAS COMPARTIDAS”, subvencionado por la Dirección de Derechos Humanos, de la Consejería de Justicia, Empleo y Seguridad del Gobierno vasco.

Aculco ha detectado que entre las mujeres inmigrantes existe bastante interés no sólo en conocer sino también en intervenir en programas de sensibilización como participantes directas, así como en la promoción de sus organizaciones.

En este contexto, Aculco preparó la realización de este proyecto en Bilbao. Un equipo técnico desarrolló la filmación del documental Mujeres, Historias y Esperanzas compartidas.
 
El documental trata de los testimonios de varias mujeres latinoamericanas y su experiencia migratoria, en clave de historias de vida, mediante entrevistas abiertas no estructuradas y que versan en torno a varios temas:
 
País de origen y la decisión de emigrar.
Tiempo en España y valoración sobre la acogida.
Redes sociales y situación personal (afectiva, familiar, laboral...).
Vivencias y situaciones de vulnerabilidad.
Percepción de su situación y de sus derechos.
Actividades asociativas.
Oportunidades y amenazas.
Visión del futuro.
El retorno.
 
Las propias mujeres decidieron en que temáticas querían hacer más hincapié y en cuáles menos. Se realizaron entrevistas a varias mujeres de distinta nacionalidad que llevan entre 6 y 12 años en España y que realizan actividades dentro del mundo asociativo.
 
En la presentación participará Álvaro Zuleta Cortés, director de Aculco y se ha  invitado a Jon Landa, director de Derechos Humanos (Consejería de Justicia, Empleo y Seguridad) del Gobierno Vasco, así como a representantes de distintas asociaciones y ONGs.

Comments

Comments

Comments